درمان انسان گرایانهاین یک روش روان درمانی شخص محور است که توسط روانشناس کارل راجرز در دهه 1940 پیشنهاد شد. بر پتانسیل خودآگاهی فرد، نگرانی مثبت بی قید و شرط و درک همدلانه فرد تاکید می کند و از کمک به مراجعان برای کشف خود و دستیابی به رشد با ایجاد یک رابطه درمانی صمیمانه و قابل اعتماد حمایت می کند. مفاهیم اصلی آن عبارتند ازخودپنداره،سازگاریوشرایط درمانی(مانند صمیمیت، همدلی و پذیرش بی قید و شرط)، مناسب برای زمینه هایی مانند اضطراب، افسردگی و رشد شخصی.

هسته درمان انسان گرایانه است"بازدید محور". درمانگران نقش مقتدرانه ای ایفا نمی کنند، اما به مراجع کمک می کنند تا از طریق گوش دادن و همدلی از احساسات درونی خود آگاه شوند. به عنوان مثال، هنگامی که یک مراجعه کننده انکار خود را ابراز می کند، درمانگر این کار را می کندپاسخ رفلکس(مثلاً "به نظر می رسد از خود ناامید شده اید") کاوش خود را ترویج دهید. این روش با «کشف ضمیر ناخودآگاه» روانکاوی یا «رفتار اصلاحی» رفتارگرایی متفاوت است و بیشتر به تجربه ذهنی فعلی توجه دارد. راجرز معتقد بود که وقتی فردی درتوجه مثبت بی قید و شرطدر چنین محیطی، به طور طبیعی تمایلات خودشکوفایی آنها پدیدار خواهد شد.

روند درمان معمولا به سه مرحله تقسیم می شود:ایجاد روابط،تضادها را بررسی کنیدوترویج رشد. در مراحل اولیه، درمانگر از طریق یک نگرش غیر رهنمودی (مانند سوالات باز) اعتماد ایجاد می کند. در مرحله میانی، مشتری ممکن است تعارض بین خودپنداره و تجربه زندگی واقعی را آشکار کند (مانند "من باید کامل باشم، اما اغلب احساس می کنم شکست خورده ام")، و درمانگر از آن استفاده می کند.پاسخ همدلانهکمک به ادغام؛ در مرحله بعدی، مشتری به تدریج خود واقعی خود را می پذیرد و روشی انعطاف پذیرتر برای مقابله ایجاد می کند. تحقیقات نشان می دهد که این درمانعزت نفس پایینومشکلات بین فردیبه خصوص موثر است.

محدودیت های درمان انسان گرایانه هستندعدم وجود تکنیک های ساختاری، تأثیر محدودی بر اختلالات روانی شدید (مانند اسکیزوفرنی) دارد. علاوه بر این، موفقیت آن به شدت به توانایی درمانگر در همدلی بستگی دارد. اما مزیتش اینه کهجهانی بودن—— می تواند در آموزش (مانند «آموزش دانش آموز محور»)، مدیریت بازرگانی (مانند «توانمندسازی کارکنان») و سایر زمینه ها ادغام شود. مشتقات مدرن ماننددرمان متمرکز گرا(یوجین گندلین) ودرمان وجودی(ویکتور فرانکل) همه تحت تأثیر او قرار گرفتند و درک خود را از "پتانسیل انسانی" بیشتر گسترش دادند.

به طور خلاصه، درمان انسان گرایانه از طریقبه تجربه ذهنی فردی احترام بگذاریدونگرش غیر قضاوتی، تزریق مراقبت انسانی به روان درمانی. به دنبال «درمان» نیست، بلکه بر «رشد» تأکید دارد. این مفهوم امروزه نیز سنگ بنای مهم مشاوره روانشناسی است. همانطور که راجرز گفت:تغییر زمانی اتفاق می افتد که ما شنیده و درک می شویم. تأثیر آن به عمل بالینی محدود نمی شود، بلکه کل جامعه را برای بررسی مجدد «ارزش انسانی» تشویق می کند.

نقل منابع:
1. کارل راجرز، درمان مشتری محور (1951)
2. انجمن روانشناسی آمریکا (APA) بخش روانشناسی انسانی
3. مرجع مورد کاربرد: مرکز تحقیقات روانشناسی انسانی دانشگاه شیکاگو