بررسی اجمالی اعتیاد به ورزش

اعتیاد به ورزش به وابستگی بیش از حد فرد به رفتار ورزشی اشاره دارد که به صورت ورزش اجباری و واکنش‌های کناره‌گیری (مانند اضطراب و تحریک‌پذیری) پس از توقف ورزش ظاهر می‌شود و ممکن است بر زندگی عادی و عملکردهای اجتماعی تأثیر بگذارد. ویژگی های اصلی آن عبارتند ازوابستگی روانی(مانند کاهش احساسات منفی از طریق ورزش)،رفتار خارج از کنترل(ادامه ورزش با وجود صدمات جسمی) وافزایش تحمل(برای رسیدن به رضایت باید میزان ورزش را افزایش دهید). به طور عمده به اعتیاد مثبت (جهت گیری سلامت) و اعتیاد منفی (رفتار آسیب شناختی) تقسیم می شود، دومی ممکن است به اختلالات خوردن و تمایلات کمال گرایی مرتبط باشد. محتوا بر علل، تظاهرات، خطرات و اقدامات متقابل تمرکز خواهد کرد.

تظاهرات و مکانیسم های روانی اعتیاد به ورزش

معتادان به ورزش اغلب خود را نشان می دهنداولویت عاطفی——ورزش تنها راه تنظیم احساسات است و توقف ورزش می تواند منجر به احساس افسردگی یا گناه شود. رفتارهای معمولی عبارتند از: پیروی دقیق از یک برنامه ورزشی ثابت (حتی در صورت آسیب دیدگی یا خستگی)، کنار گذاشتن زندگی اجتماعی یا کار به دلیل ورزش، و عدم رضایت از میزان ورزش. تحقیقات روانشناختی بر این باور است که این امر به "بالا بودن دونده" ناشی از ترشح اندورفین مربوط می شود که ممکن است در دراز مدت منجر به عدم تعادل در سیستم پاداش مغز شود. به عنوان مثال، روانشناس آمریکایی ویلیام گلاسر پیشنهاد کرد که ورزش بیش از حد ممکن است به یک "رفتار جایگزینی" برای فرار از فشار واقعیت تبدیل شود، شبیه به سایر الگوهای اعتیاد.

خطرات فیزیولوژیکی و آسیب های اجتماعی اعتیاد به ورزش

اعتیاد طولانی مدت به ورزش ممکن است باعث شودسندرم تمرین بیش از حد، که با کاهش ایمنی، بی خوابی، آسیب مفاصل و غیره آشکار می شود. مطالعه "ژورنال پزشکی ورزشی" در سال 2018 نشان داد که حدود 3 درصد از افراد تناسب اندام به ورزش وابسته هستند و زنان بیشتر به دلیل اضطراب شکل بدن معتاد می شوند. از نظر عملکرد اجتماعی، معتادان ممکن است چنان درگیر ورزش شوند که از مسئولیت های خانوادگی یا پیشرفت شغلی غافل شوند. برای مثال، حدود 15 درصد از علاقه مندان به ماراتن، روابط خانوادگی خود را تحت تأثیر آمادگی برای مسابقه قرار می دهند (منبع داده ها: انجمن بین المللی روانشناسی ورزشی). شایان ذکر است که اعتیاد به ورزش اغلب با بی اشتهایی و اختلال تصویر بدن همراه است، بنابراین باید نسبت به مشکلات سلامت روان هوشیار باشید.

چگونه اعتیاد به ورزش را بشناسیم و با آن مقابله کنیم

قابل عبورمقیاس وابستگی ورزش (EDS)اگر بیش از سه مورد از شرایط زیر برآورده شد، یک ارزیابی اولیه انجام دهید و هوشیار باشید: ورزش به یک نیاز روزانه تبدیل می‌شود، زمان ورزش بسیار بیشتر از برنامه‌ریزی شده است، ترک فعالیت‌های دیگر به دلیل ورزش و غیره. استراتژی‌های مقابله عبارتند از: تعیین اهداف ورزشی معقول، پرورش روش‌های متنوع کاهش استرس (مانند مدیتیشن)، و جستجوی مشاوره روان‌شناختی حرفه‌ای. موسسات پزشکی ممکن است از درمان شناختی رفتاری (CBT) برای تنظیم ادراک غیرمنطقی بیماران از ورزش استفاده کنند. به عنوان مثال، انجمن پزشکی ورزشی بریتانیا بیش از 300 دقیقه ورزش با شدت متوسط در هفته توصیه می‌کند، همراه با روزهای استراحت اجباری.

خلاصه و پیشنهادات تمرین علمی

اعتیاد به ورزش نوع خاصی از اعتیاد رفتاری است که به تعادل بین فواید سلامتی و خطرات احتمالی نیاز دارد. عموم مردم باید دنبال کنند"اصل FITT"(تنوع فرکانس، شدت، زمان، نوع) و از یک حالت تمرین خودداری کنید. اگر اعتیاد ظاهر شد، می‌توانید به «راهنماهای تعادل ورزش-استراحت» کالج آمریکایی پزشکی ورزشی (ACSM) مراجعه کنید و در صورت لزوم با یک روانشناس برای تهیه یک برنامه مداخله همکاری کنید. به یاد داشته باشید، ماهیت ورزش بهبود کیفیت زندگی است، نه اینکه همه چیز در زندگی باشد.

نقل منابع:
1. نظریه «اعتیاد مثبت» ویلیام گلاسر
2. کالج آمریکایی پزشکی ورزشی (ACSM) "رهنمودهای تجویز ورزش"
3. موارد محصول: دستبند ورزشی WHOOP (نظارت بار تمرین)، APP مدیتیشن Headspace (ابزار کاهش استرس جایگزین)